Chantal de Wolde





Chantal de Woldechantal de wolde les 1 ik2

Beeldend kunstenaar en BIK docent

 

Renee Nieuwenstein, Juli 2012

“Chantal is een natuurtalent. Ze durft de kinderen veel vrijheid te geven en schept een uitnodigende, prikkelende sfeer in de groep door haar eigen aanwezigheid en alle,
vooral recycle materiaal dat voor het grijpen ligt.
De klas wordt omgetoverd tot werkplaats en echt alle kinderen doen mee.
Het meeste indruk heeft op mij een kringgesprek gemaakt tijdens de laatste stage.
Chantal was met kinderen aan het brainstormen over een opdracht en ik was geraakt
door de open en uitnodigende sfeer die ze wist te scheppen. Ze durft kinderen de ruimte
te geven en dat is indrukwekkend om mee te maken.

Chantal is een prima Bikker die ik van harte zal aanbevelen aan anderen.
Ik gun elk kind (en elke school) een project van haar!”

 

Karin van Dam, Juli 2009

Plakken knippen en bouwen                                                                                                      

“Chantal heeft een niet aflatende energie om een ruimte om zich heen te bouwen.
Een die zeer intuïtief tot stand komt, zonder een vooropgezet plan.
Als toeschouwer word je gedompeld in een wereld die bestaat uit overwoekerende
wolken, dicht tegen elkaar geplaatste wanden, wankele vloeren van pallets waar je
dieren tegenkomt zoals een reusachtig nijlpaard een olifant of een vogel.

Zelfs het kleinste kamertje van 2 bij 3 meter weet ze om te toveren tot een oneindig
labyrint waarin je de weg kwijt kan raken. Met simpele materialen gaat zij te werk.
Vanaf steigers en ladders de ruimte te lijf. Verzameld, plakt en knipt en bouwt dan
deze geheimzinnige plekken met al even geheimzinnige voorwerpen. Toch is het
ondanks de vrolijke kleuren rose, geel, knal blauw en groen geen sprookje waar
we in zijn beland. Soms is er die andere kant die je tegemoet treedt;
een die verwarring zaait, een die angst voor iets gemeens, krankzinnigs oproept.
Zoals in een film waar ze zich in een koddige outfit kleedt en handelingen verricht
met de schijnbare onschuld en achteloosheid van het alledaagse, een onderhuids
gevoel van eenzaamheid trotserend.”